Είκοσι μέτρα.
Το πεζοδρόμιο μπροστά από την πόρτα σου, και λίγο εκατέρωθεν. Εκεί ξεκινάει — αρκετά μικρό ώστε να μπορείς πραγματικά να το υποσχεθείς.
Τι είναι
Στάσου στην πόρτα σου και κοίτα δεξιά κι αριστερά.
Το πεζοδρόμιο
Μπροστά από την πόρτα σου, και λίγο πιο πέρα από την επόμενη πόρτα, δεξιά κι αριστερά.
Ο τοίχος που παρκάρεις
Η λωρίδα όπου μαζεύονται τα πράγματα και που δεν τη διεκδίκησε ποτέ κανείς.
Η άκρη του δρόμου
Στο τέλος του δρόμου σου, εκεί που το πεζοδρόμιο τα παρατάει.
Είκοσι μέτρα είναι περίπου το φάρδος του σπιτιού σου συν λίγο δεξιά κι αριστερά. Το έδαφος που ήδη προσπερνάς κάθε μέρα χωρίς να το κοιτάς.
Δεν είναι η γειτονιά. Δεν είναι το νησί. Είναι το κομμάτι που βλέπεις από εκεί που στέκεσαι, και το κομμάτι που θα πρόσεχες αν το φρόντιζε κάποιος άλλος. Αυτό δεν είναι όριο στο πόσο νοιάζεσαι — είναι το κομμάτι για το οποίο μπορείς να είσαι σίγουρος.
Εκεί που συναντιέται με τον διπλανό
Εσύ κι ο διπλανός σου κρατάτε ήδη τα ίδια λίγα μέτρα.
Οι πόρτες απέχουν μεταξύ τους λιγότερο από είκοσι μέτρα, οπότε το κομμάτι σου μπαίνει μέσα σε αυτό του γείτονα. Το πεζοδρόμιο στον τοίχο ανάμεσά σας το φροντίζουν δύο άνθρωποι που δεν το συμφώνησαν ποτέ.
Αυτή η επικάλυψη είναι όλο το κόλπο. Κανείς δεν χρειάζεται να συμφωνήσει πού σταματά ο ένας και πού αρχίζει ο άλλος, και τίποτα δεν καταλήγει στο κενό ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που ο καθένας υπέθεσε ότι ήταν του άλλου.
Γιατί όχι όλος ο δρόμος
Ένας δρόμος που ανήκει σε όλους δεν ανήκει σε κανέναν.
Ζήτα από τον κόσμο να φροντίσει τον δρόμο και οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν — και μετά δεν θα γίνει τίποτα, επειδή κανείς δεν μπορεί να πει ποιο κομμάτι ήταν δικό του.
Τα είκοσι μέτρα είναι αρκετά μικρά ώστε να είσαι σίγουρος γι’ αυτά. Δεν θέλουν πρόγραμμα, δεν θέλουν συνέλευση, δεν θέλουν κάποιον να ελέγχει. Ή τα κράτησες αυτή την εβδομάδα ή όχι, και είσαι ο μόνος που χρειάζεται να το ξέρει.
Κοστίζει λίγα λεπτά, πού και πού. Και τα είκοσι μέτρα είναι το λιγότερο για το οποίο μπορείς να είσαι σίγουρος, όχι το περισσότερο που επιτρέπεται — ό,τι σηκώνεις πέρα από αυτά είναι απλώς ό,τι έτυχε να προσπεράσεις.
Αν ο καθένας κρατούσε είκοσι μέτρα, δεν θα έμενε τίποτα για καθάρισμα.
Αυτή είναι όλη η αριθμητική, και ξεκινάει από τη δική σου πόρτα.