Η Κέρκυρα αξίζει
τον κόπο.
Ένα από τα ομορφότερα νησιά της Μεσογείου, και το να μείνει έτσι είναι μικρότερη δουλειά απ’ ό,τι ακούγεται. Ξεκινάει είκοσι μέτρα από την πόρτα σου.
Η αποστολή μας
Φροντίζουμε το σπίτι μας. Και η φροντίδα δεν σταματά στην πόρτα.
Σκουπισμένα πατώματα, τακτοποιημένη αυλή, το σκαλοπάτι πλυμένο το πρωί. Κανείς δεν χρειάζεται να μας το πει — έτσι είμαστε ήδη.
Οπότε το πάμε είκοσι μέτρα παραπέρα. Το πεζοδρόμιο μπροστά από την πόρτα σου. Ο τοίχος που παρκάρεις δίπλα του. Η άκρη στο τέλος του δρόμου σου. Εκεί ξεκινάει, δεν τελειώνει.
Ο δρόμος είναι το ένα δωμάτιο που μοιραζόμαστε όλοι, και φροντίζεται όπως ένα σπίτι — από τους ανθρώπους που είναι μέσα του. Το ίδιο ισχύει για ό,τι στέκεται μέσα σ’ αυτόν: το παγκάκι, το σκαλί, τον τοίχο, τον κάδο. Σχεδόν τίποτα δεν είναι καινούργιο — άντεξε επειδή οι άνθρωποι το πρόσεξαν, όχι επειδή ήταν φτιαγμένο να αντέξει.
Κάποιοι φρόντισαν την Κέρκυρα πριν από εμάς. Θα θέλαμε να κάνουμε το ίδιο, και να την παραδώσουμε καλύτερη απ’ ό,τι τη βρήκαμε.
Τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος
Όλα είναι μικρά.
Τίποτα εδώ δεν παίρνει πάνω από λίγα λεπτά, και τίποτα δεν χρειάζεται την άδεια κανενός.
Πάρε τα είκοσι μέτρα
Το πεζοδρόμιο μπροστά από την πόρτα σου, και λίγο εκατέρωθεν. Το ένα κομμάτι της Κέρκυρας για το οποίο είσαι σίγουρος.
Τι σημαίνει αυτόΣήκωσε κι ένα ξένο
Ένα σκουπίδι στον δρόμο προς το αυτοκίνητο. Δεν χρειάζεται να σε δει κανείς — η γωνία δείχνει αλλιώς έτσι κι αλλιώς.
Σακούλα στη βόλτα
Αν βγαίνει ο σκύλος μαζί σου, βγαίνει και η σακούλα. Δέκα δευτερόλεπτα, και το πεζοδρόμιο μένει καθαρό για τον επόμενο.
Σακούλα στο αυτοκίνητο
Η παραλία και οι βόλτες στα χωριά τελειώνουν πάντα με κάτι για πέταμα. Μια σακούλα στο πορτμπαγκάζ το φέρνει σπίτι.
Τι πάει πού
Τίποτα δεν χρειάζεται να καταλήξει στο δρόμο.
Οι τέσσερις στο πεζοδρόμιο παίρνουν ό,τι βγαίνει από το σπίτι σου. Αυτοί πάνω στον δρόμο είναι για ό,τι κρατάς στο χέρι. Άλλοι δύο παίρνουν πράγματα που δεν πρέπει να μπουν σε κανέναν κάδο.
Οι τέσσερις στο πεζοδρόμιο
Τα σκουπίδια της ημέρας. Δέσε τη σακούλα — μια άδετη σακούλα είναι ανοιχτή μόλις τη βρει ένα ζώο.
Χαρτί, πλαστικό, μέταλλο, χάρτινες συσκευασίες. Ξέπλυνε ό,τι έχει φαγητό και πάτα τα χαρτόκουτα — ένα ανοιχτό κουτί είναι κυρίως αέρας.
Μόνο γυάλινα μπουκάλια και βάζα. Ο στρογγυλός με το καπάκι από πάνω, με την ένδειξη ΓΥΑΛΙΝΩΝ ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΩΝ.
Υπολείμματα φαγητού και κήπου. Φλούδες, αποφάγια και κλαδέματα. Δεν έχει ακόμη κάθε δρόμος του νησιού.
Πάνω στο πεζοδρόμιο
Ο κάδος του δρόμου, για ό,τι κρατάς στο χέρι. Ένα ποτήρι, ένα περιτύλιγμα, ένα μπουκάλι — ποτέ σακούλα σπιτιού, που τον γεμίζει με τη μία.
Δύο σιδερένια καλάθια σε κολόνα. Η εκδοχή της παλιάς πόλης, με μια πράσινη σακούλα γυρισμένη στο χείλος. Γεμίζουν γρήγορα το καλοκαίρι.
Μια ατσάλινη κολόνα στο πεζοδρόμιο, με τον κάδο από κάτω. Η ετικέτα στο χείλος λέει ποιο ρεύμα δέχεται.
Με δικό τους κάδο
Ρούχα και παπούτσια, σε κλειστές σακούλες. Επίσης τσάντες, κρεμάστρες, κουβέρτες και πετσέτες. Όχι σκουπίδια, γυαλί ή μέταλλο.
Χρησιμοποιημένο τηγανέλαιο σε κλειστό πλαστικό μπουκάλι, ποτέ στον νεροχύτη. Όχι γυάλινα μπουκάλια, και ποτέ λάδι μηχανής.
Σε κανέναν κάδο
Όλα τα υπόλοιπα έχουν τη δική τους θέση. Οι μπαταρίες και οι μικρές ηλεκτρικές συσκευές πάνε στα κουτιά μέσα στα σούπερ μάρκετ — και ένας αναλώσιμος ατμιστής είναι και τα δύο, με μια μπαταρία λιθίου σφραγισμένη μέσα του. Πεταμένος σε κάδο, συνθλίβεται στο απορριμματοφόρο, και έτσι πιάνουν φωτιά τα οχήματα. Τα φάρμακα επιστρέφουν σε οποιοδήποτε φαρμακείο.
Το φίλτρο του τσιγάρου είναι πλαστικό, όχι χαρτί. Είναι οξική κυτταρίνη και βρίσκεται εκεί χρόνια αργότερα. Ένα φρεάτιο είναι ένας κοντός σωλήνας προς τη θάλασσα, οπότε το κράσπεδο είναι η χειρότερη θέση — ένας κάδος δρόμου ή ένα σταχτοδοχείο τσέπης και τελείωσε.
Έπιπλα, στρώματα και συσκευές συλλέγονται κατόπιν αιτήματος — ένα τηλεφώνημα στον Δήμο — ή μπορείς να τα πας μόνος σου στο Πράσινο Σημείο στα Τρία Γεφύρια. Μια δεμένη σακούλα με ακαθαρσίες σκύλου πάει στον πράσινο κάδο ή σε οποιονδήποτε κάδο δρόμου, όχι στον καφέ, που δέχεται μόνο υπολείμματα φαγητού και κήπου.
Ογκώδη — 26610 24444Ό,τι μοιραζόμαστε
Ό,τι υπάρχει στον δρόμο ανήκει σε όλους μας.
Οι τοίχοι, οι στάσεις, οι παιδικές χαρές, τα παγκάκια, οι πινακίδες, τα φανάρια, οι κάδοι. Κανείς μας δεν τα κατέχει μόνος του — γι’ αυτό ακριβώς είναι όλων μας: πληρώθηκαν από κοινού, τα χρησιμοποιούν όλοι, και στέκονται εκεί με εμπιστοσύνη.
Οπότε δεν τα σπάμε, και δεν τα βάφουμε. Ένα γραμμένο ρολό, μια σπασμένη στάση, ένα παγκάκι που κάποιος ξήλωσε: το κόστος πέφτει σε όλους μας, και αυτός που το συναντά πρώτος είναι συνήθως ένα παιδί, ένας ηλικιωμένος γείτονας, ή κάποιος επισκέπτης που θα το πει όταν γυρίσει σπίτι του.
Σχεδόν τίποτα εδώ δεν είναι καινούργιο. Σχεδόν τίποτα δεν θα μπορούσε να αντικατασταθεί με την ίδια πέτρα και από τα ίδια χέρια. Το να το φροντίζεις δεν είναι κανόνας που επιβάλλει κάποιος — είναι απλώς αυτό που κάνουν οι άνθρωποι που ζουν κάπου.
Η μία συνήθεια
Πήγαινέ το στον επόμενο κάδο.
Θέλει είκοσι δευτερόλεπτα.
Αν αυτός δίπλα σου είναι γεμάτος, ο επόμενος σπάνια είναι μακριά. Κάνε άλλα λίγα βήματα, και η γωνία που περνάς κάθε μέρα μένει όπως θα ήθελες να τη βρεις. Αυτό είναι το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς.
Τι σημαίνει συνολικά
Το νιώθεις στον δρόμο
της επιστροφής.
Ένας δρόμος που τον φροντίζουν περπατιέται αλλιώς, και οι άνθρωποι τον αντιμετωπίζουν αλλιώς. Η Κέρκυρα δεν χρειάζεται όλους — χρειάζεται αρκετούς από εμάς, και ξεκινάει είκοσι μέτρα από την πόρτα σου.